Is dit duidelijk genoeg? aardbeving dichtbij chemiepark

Ik was vandaag druk met stukken lezen, typen en schrijven. De aardbeving van 11 uur in Appingedam was me even ontgaan. Des te groter was de schrik toen ik het op RTVNoord las: wat een harde knal. Wat zullen die mensen geschrokken zijn en wat is dat dicht bij al die gevaarlijke bedrijven!

Daarom wil ik onderstaande kaartjes even aan de rest van Nederland laten zien: de bovenste is het kaartje van het Chemiepark nabij Appingedam en Delfzijl. Daar zitten veel bedrijven die werken met gevaarlijke stoffen als chloorgas en waterstofgas. En wat dacht je van de warmtekrachtcentrale?

De onderste kaart geeft de afstand van dat chemiepark tot aan Appingedam weer : dat is maar 6 km!!! Dat is echt heel dichtbij. Is de aardbeving de volgende keer iets meer naar het oosten, dan hebben we echt een probleem. En dan? Zegt Minister Kamp dan : 'Laten we dat even onderzoeken..."  ?

Nee, dan kan hij met de staart tussen de benen afzwaaien.

Daarom willen we nu actie. Door 80% minder aardgas te winnen bij Lopppersum namen de aardbevingen daar in rap tempo af. Zo hoort dat dus. Het kan en het werkt en daar hebben we geen onderzoeken voor nodig. En die schatkist? Mogen ze bij EZ even uitrekenen wat een nationale ramp kost en dan mogen ze me bellen om te vertellen waar ze voor kiezen.

 

 

Creativiteit en onderwijs samen : initiatieven op het platteland

Vandaag was een soort reflectiedag: weinig afspraken, pas om 11 uur gedoucht, maar 1 kind thuis op deze mamadag. Rust dus. Dat doe ik bewust, want de woensdag is altijd of commissiedag of Statendag en dat betekent vaak uren en uren vergaderen. De dagen ervoor staan in het teken van werkbezoeken, overleggen en stukken lezen. En donderdag dus rust.

Totdat Rtvnoord belde of ze langs mochten komen. De verslaggever wilde me interviewen over het rapport van het schoolbestuur van Eems en Lauwers. Gisteren heb ik namens GroenLinks in de commissie vragen gesteld over Den Andel. Daar zit een kleine school en deze zou per 1 augustus moeten sluiten. Een groot aantal ouders en betrokkenen vindt dat zonde. Samen hebben ze het plan gesmeed om een netwerkschool te starten. Geweldig vind ik dat. Ouders die de handen ineen slaan en zelf met een oplossing komen en die ook nog zelf uit willen voeren. Dat is wat we nodig hebben op het platteland. Die leuke, creatieve initiatieven maken het platteland gezellig. Luister ook het leuke stukje van Eenvandaag over oa Nynke Kloosterman  en anderen in Leens. Ik zie het helemaal voor me: de creatievelingen trekken naar het platteland! 

Rtvnoord kwam mij interviewen over alternatieven voor scholen op het platteland. Oppas kon ik zo snel niet regelen, dus er hangt een kind aan mijn been (maar dat zie je niet in het filmpje;-)

Alleen daar over, want over die rare Statenvergadering van gisteren wil ik het niet hebben... Wij hadden met het CDA een motie voorbereid om extra geld voor sport en bewegen in de dorpen vrij te maken. Voor de vergadering leek er een meerderheid voor de motie te zijn, maar tijdens de vergadering trokken de PvdA (en de CU) zich WEER terug. Ze haalden zelfs hun handtekening van de motie af, echt bizar. En heel erg balen, want sporten is zo leuk! 

Frustrerend bezoekje van de schade-expert

Vorige week vrijdag kwam de schade-expert van de NAM onze schade opnemen. Nou ja, niet van de NAM, maar een man uit Noord Holland die ingehuurd was. Nou wonen wij in Beijum en zijn er maar een paar aardbevingen die wij echt goed gevoeld hebben. En ons huis dus ook. Ik besef me dan ook heel goed dat onze schade minimaal is en dat ik niet mag zeuren. Maar juist doordat onze schade relatief klein is ten opzichte van andere huizen in Groningen, kan ik me nu nog beter voorstellen wat dat met de mensen met echt veel schade doet. 

Het bezoekje van deze man was namelijk erg irritant mag ik wel zeggen. Bij elk scheurtje zei hij dat het van een aardbeving kon komen, of... van wat anders. Waarom wij dachten dat het van de aardbevingen kwam? Bij het dubbelglas dat lek is, en dus een grote ondoorzichtige beslagen ruit in onze woonkamer is, zag ik mijn man bijna ontploffen. De schade- expert vroeg hoe mijn man zo zeker wist dat dat door de aardbeving kwam. Jos antwoorde dat het lek in het raak er de dag voor de aardbeving bij Woudbloem nog niet was, en de dag erna wel. Duidelijk antwoord leek me. Vervolgens antwoordde de schade- expert dat er inderdaad veel dubbelglas kapot was bij de huizen in het aardbevingsgebied in de provincie Groningen. Hij had het hier dus ook met zijn collega's over gehad en ze waren tot de conclusie gekomen dat het door de aardbevingen kon komen....of door wat anders.

Jos is nu het schaderapport aan het bekijken. Verwarrende conclusies over wel of geen krimp-scheuren, gescheurde kozijnen etc. Omgekeerde bewijslast zou wel fijn zijn....

Het ging goed, maar toch baal ik...

Gisteravond heb ik dus mijn allereerste echte verkiezingsdebat gehad en het ging goed! Dank voor alle leuke succeswensen: deze hebben zeker geholpen.

Ik kon carpoolend naar Ter Apel, dat maakte al dat de avond goed en leuk begon. Eenmaal aangekomen stroomde de zaal van café Full House snel vol. We mochten als lijsttrekkers allemaal onze mening geven over 6 thema's en nadat ik als eerste begon kwam ik steeds beter op dreef. Vooral de debatten over de megastallen waren goed. De kop is er af!

Tweede van rechts met de rode jurk ben ik!

Laat op bed dus en vroeg er uit. Na de gezinsperikelen, puber moest om 06.30 nog huiswerk maken, hebben we campagnefilmpjes gemaakt. Lekker in de frisse wind. Tussendoor heb ik nog nieuwe platenrekken opgehaald en administratie voor De Raffinage gedaan. En een brief van Economische Zaken ontvangen. Zie foto: vrijdag is dus DE DAG.

Vanmiddag baalde ik toen ik in mijn email las over de uitgestelde antwoorden op de schriftelijke vragen over de injectie van afvalwater van de gaswinning en het fracken in Blijham. De NAM maakt er een zooitje van en het Rijk staat het toe. Door middel van schriftelijke vragen wil mijn GroenLinks-fractie, en die van de Partij voor de Dieren, inzicht krijgen in dit proces.... Wordt vervolgd.

Morgen is het dan zover: mijn eerste verkiezingsdebat

Morgen (maandag) is het dan zover: dan ga ik mijn eerste echte verkiezingsdebat 'doen'. Het is een debat tussen meerdere lijsttrekkers voor de Provinciale Statenverkiezingen. En een van hen ben ik dus. Voor het eerst lijsttrekker en voor het eerst dus zo'n debat. Het debat gaat over de provinciale rol bij onder andere werkgelegenheid, windmolens, megastallen, vervoer. Allemaal echte GroenLinks-thema's waarvan ik goed op de hoogte ben, maar toch.... Ik heb me nog nooit op een dergelijk debat voorbereid en het is dus best spannend.

Het debat vindt plaats in Ter Apel. Ter Apel heeft voor mij een speciaal plekje. Los van dat een van mijn vriendinnen er woont en mijn man er hout voor zijn kasten haalt bij de boswachter van Staatsbosbeheer, is het ook de plek waar mijn eerste schoolvriendinnetje naar toe verhuisde. Ik denk dat ik een jaar of tien was, toen ik vanuit Blijham bij haar ging logeren en we de Dolly Dots playbackten. Geweldig! Ik heb geen contact meer met haar, maar wie weet zit ze daar morgen ineens. Je weet het maar nooit. Ik dacht 20 jaar geleden ook niet dat ik daar als 35 jarige in Café Full House mijn eerste verkiezings-debat zou doen...

Let op het soort thee ;-)

De foto die op de verkiezingsposters komt...

Informatievoorziening noodzakelijk

Een apart weekje eindigde met een reisje naar Utrecht en Amsterdam. De campagne voor de verkiezingen voor de provinciale Staten beginnen nu echt en dat betekent dat ik nog meer avonden dan normaal weg was. Deze week werd ook de beheerder voor het SuikerUnie-terrein gekozen en dat betekent dat De Raffinage van start kan. Voor de productie van mijn platenrekken ging ik op zoek naar lokaal geproduceerd ecologisch verantwoord plaatmateriaal en kwam ik terecht bij Tjeerd Veenhoven die plaatmateriaal van lokaal gras en riet etc maakt. Je kan je huis dus gewoon verbouwen met plaatmateriaal van gras van het reitdiep. Geweldig toch. Waarom wordt er niet meer gebruik van dat biolaminaat gemaakt? Of van ecoboard?

Als afsluiter van de week moest ik vrijdag voor een training naar het landelijk bureau van GroenLinks in Utrecht. Dit koppelde ik aan een bezoekje aan een feestje in Pacific Parc, aan mijn vriendin en mijn zusje ( en haar man en haar pasgeboren dochter!) in Amsterdam.

Ik heb met een hoop mensen gesproken op het feestje, in een cafeetje en nu in de trein. Wat me opviel is dat er echt mensen zijn die niet doorhebben wat de aardbevingen betekenen voor de Groningers en wat de gevolgen zijn. En dat bijna niemand wist dat er over 8 weken verkiezingen zijn, twee zelfs. 

Er is dus nog een hoop aan informatievoorziening te doen!

En wij zijn echt niet de enige.

De dag begon goed met een artikel over sport en bewegen in DvhN: iets waar ik me samen met Gerda al langer voor inzet. Volgende week woensdag wordt het onderwerp besproken in de Statencommissie en GroenLinks wil graag dat de provicnie extra geld vrijmaakt om sport en bewegen in dorpen en wijken te stimuleren. Goed voor het gemeenschapsgevoel en voor de gezondheid.

Daarna had ik het maandagochtendoverleg met de initiatiefnemers van  De Raffinage. Als bestuurder van dit collectief heb ik iedere maandag overleg met de andere enthousiastelingen. We hebben het dan over de aanpak voor de invulling van het terrein van de SuikerUnie door de ondernemers die op een duurzame en sociale manier samenwerken.

Daar hoorde ik ook van de aardbeving die vannacht had plaatsgevonden nabij Sappemeer. 2 op de schaal van Richter. Of 1,5 ? Te hard in ieder geval. En Minister Kamp was op weg naar Appingedam, hoorde ik op Radio Noord. Om te overleggen, zich te laten informeren? Als het maar leidt tot een vermindering van de aardgaswinning, en niet alleen bij Loppersum, of een beetje in het zuidelijke deel van het veld. Nee gewoon een drastische reductie! En wel direct. Niet wachten en onderzoeken, en overleggen en luisteren .... Nee. Dat dus niet meer. Wij willen rust, een toekomst opbouwen en veiligheid. En niet alleen GroenLinks, nee heel veel Groningers willen dat veilige gevoel dat hun huis ( en hun overheid) hen bood, terug.